¤ Ruhlarin Göc Mevsimi ¤

Ruhların göç mevsimi başladığında
Ne koklayacak zambaklar vardı artık
Ne de çınarın dallarına konacak kuşlar
Kıyametin elçileri yeryüzüne ayak bastığında
Yolun sonuna yaklaşan yorgun bir yolcunun son sözleriydi tek duyduğum
Diz çökmüş bir pederin feryatları arasında

Kan damlıyordu bulutlardan meleklerin kanadına
Ebediyete akan ırmakların yolu kesiştiğinde kederli ruhunla
Mezarının üstünde hareketsizce duruyor yapraklar
Tüm hiddetiyle eserken kuzeyden gelen rüzgarlar
Ölüm benide çağırıyor
Yeraltında ki krallığına
Ateşten topraklara